Op 21 oktober 2026 plaatste het kanaal Better Future with Michael Mezz het gesprek We Already Have the Climate Solutions We Need (59:38) met marinebioloog en klimaatbeleidsdeskundige dr. Ayana Elizabeth Johnson. Het werd opgenomen voor een publiek aan het begin van New York Climate Week. src:2585 Johnson is auteur van What If We Get It Right?: Visions of Climate Futures en medeoprichter van de denktank Urban Ocean Lab. Burgerplatform heeft de video niet als beeld bekeken; deze tekst steunt op YouTube-metadata en het Engelse automatische transcript (ASR-fouten mogelijk).
Dit korte deel geeft de kern van het gesprek weer. Cijfers, bronnen en nuances staan in de verdieping daaronder.
Wat Johnson stelt
Johnson herhaalt haar stelling dat de klimaatoplossingen al bestaan en vooral uitgevoerd moeten worden. Volgens haar is de invloed van de techcultuur schadelijk geweest, omdat fusie, kernenergie of andere technofixes als hét antwoord worden gepresenteerd en zo een excuus worden om niet te doen wat al voorhanden is. Er is volgens haar geen enig antwoord. Als voorbeelden noemt zij hogesnelheidstreinen, het vergroenen en elektrificeren van gebouwen en openbaar vervoer, en het voedselsysteem, dat in de klimaatdiscussie te weinig aandacht zou krijgen.
Zij is in de eerste plaats marinebioloog en wijst op de oceaan als bron van oplossingen, niet alleen als slachtoffer. Kustecosystemen zoals wetlands en mangrovebossen kunnen volgens haar per hectare meer koolstof opnemen dan een bos, en bieden tegelijk voedselzekerheid en bescherming tegen stormen. Het beschermen en herstellen van natuur wordt volgens haar te vaak onderaan de prioriteitenlijst gezet.
Johnson waarschuwt tegen zuiverheidstoetsen: er is geen perfecte oplossing, en niets doen is ook een keuze. Elektrische auto's zijn volgens haar niet de eerste prioriteit, dat is elektrisch openbaar vervoer, maar wel beter dan de benzineauto blijven rijden. De mijnbouw voor batterijen en zonnepanelen is problematisch, zegt zij, maar de winning van fossiele brandstoffen is volgens haar slechter voor mens en planeet.
Systeem, geld en politiek
Op de vraag of het kapitalisme de uitvoering blokkeert, wil Johnson specifieker zijn dan die noemer alleen. Zij wijst op concentratie van rijkdom, belastingontwijking, en een Republikeinse partij die volgens haar gevangen zit bij de fossiele industrie. Presentator Michael Mezzatesta, die zich Mezz noemt, zegt op zijn podcast vaak dat het kapitalisme eerst moet worden ontmanteld voordat klimaatbeleid slaagt. Johnson antwoordt dat we niet kunnen wachten op een geheel nieuw economisch stelsel voordat we bestaande klimaatoplossingen doorzetten. Beide moeten tegelijk, lokaal en nationaal. In haar woorden: walk and chew gum.
Als praktische stappen noemt zij geld verplaatsen bij banken die fossiele winning financieren, en stemmen. Meer dan 11 miljoen Amerikaanse milieu-aanhangers zouden bij de presidentsverkiezing van 2024 niet hebben gestemd. Politici zwijgen volgens haar te vaak over klimaat, climate hushing, terwijl het een onderscheidend thema zou zijn waar een meerderheid zich zorgen over maakt. Veel uitvoering gebeurt volgens haar in steden, staten en op boerderijen, niet alleen in Washington.
Over de toekomst denkt zij niet in slagen of mislukken, maar in een schaal van nul tot honderd: hoe goed we het doen. Incrementele verbeteringen bij opwarming, zeespiegel en honger of verdrijving maken volgens haar echt verschil, ook al is een perfecte wereld niet meer haalbaar. Haar slotadvies is nuchter: wees een goede buur, maak klimaatoplossingen aantrekkelijk in plaats van een zuiverheidstoets, en stem.
De stellingen hierboven zijn die van Johnson en, waar vermeld, van de presentator. Burgerplatform neemt ze niet over als vaststaande feiten. Wat van de genoemde cijfers te verifiëren was, en waar de transcriptie of de formulering afwijkt van de onderliggende rapporten, staat in de verdieping.
Verdieping
Hieronder staan de belangrijkste cijfers uit het gesprek, getoetst aan openbare bronnen, en een aantal claims die in deze ronde niet of slechts deels zijn geverifieerd.
Bankfinanciering van fossiele brandstoffen
Johnson zegt dat 65 banken sinds het klimaatakkoord van Parijs in 2015 ongeveer 8.000 miljard dollar plus aan financiering hebben verstrekt aan fossiele bedrijven, en dat de vier grootste Amerikaanse banken, JPMorgan Chase, Citibank, Wells Fargo en Bank of America, alleen al meer dan 1.600 miljard dollar hebben verstrekt om de winning van fossiele brandstoffen te vergroten.
Het rapport Banking on Climate Chaos 2025, over de 65 grootste banken ter wereld, komt in de buurt van het eerste bedrag, maar niet van de toeschrijving van het tweede. Sinds 2016, het jaar waarin het akkoord van Parijs van kracht werd, hebben die banken volgens het rapport 7.900 miljard dollar toegezegd aan fossiele financiering. De 1.600 miljard dollar geldt volgens hetzelfde rapport voor financiering sinds 2021 aan bedrijven die fossiele productie of infrastructuur uitbreiden, en wel door ál die 65 banken samen, niet door alleen de vier Amerikaanse grootbanken. In 2024 was JPMorgan Chase volgens het rapport de grootste fossielefinancier, met 53,5 miljard dollar. src:2586
Johnson koppelt het cijfer terecht aan het bredere punt dat spaar- en pensioengeld via banken bij fossiele winning terecht kan komen. De toeschrijving van de 1.600 miljard dollar aan alleen de vier Amerikaanse banken klopt zo niet met het rapport.
Milieukiezers die thuisbleven
Johnson noemt eerst meer dan 11 miljoen, later 11,2 miljoen, geregistreerde milieu-aanhangers die in 2024 niet stemden, en zegt dat dat aantal is gestegen ten opzichte van ongeveer 8 miljoen in 2020. De Environmental Voter Project, een organisatie waarbij Johnson zegt te doneren en te telefoneren, publiceert inderdaad de schatting van 11,2 miljoen milieukiezers die de presidentsverkiezing van 2024 oversloegen. EVP komt tot dat getal via kiezersbestanden, peilingen en een voorspellend model, niet via een volledige telling. src:2587 Het cijfer van ongeveer 8 miljoen voor 2020 is in deze ronde niet in een EVP-tabel nagelopen.
Klimaat op de Amerikaanse televisie
Johnson zegt dat de commerciële tv-zenders in heel 2024 minder dan 13 uur aan klimaatberichtgeving uitzonden, minder dan 1 procent van de nieuwsprogrammering, en minder dan een paar jaar eerder. Media Matters berekende 12 uur en 51 minuten klimaatberichtgeving in 2024 bij ABC, CBS, NBC en, beperkt, Fox Broadcast, een daling van 25 procent ten opzichte van 2023. src:2588 De precisering minder dan 13 uur klopt dus met die analyse. De toevoeging minder dan 1 procent van de nieuwsprogrammering stond niet in het hier gelezen Media Matters-stuk en is niet zelf herberekend.
Wordt 2027 het warmste jaar?
Presentator Mezz zegt dat elke klimaatwetenschapper voorspelt dat 2027 veruit het warmste jaar ooit gemeten wordt, mede door El Niño. Johnson zegt eerder dat El Niño eraan komt en volgens projecties erger zou zijn dan alles sinds het begin van de metingen.
Dat is sterker geformuleerd dan de openbare projecties. De Wereld Meteorologische Organisatie verwachtte een zeer sterke El Niño, met een hoge kans dat die tot begin 2027 aanhoudt, en noemde de kans op een historische piek reëel, niet zeker. src:2590 Carbon Brief, op basis van de historische relatie tussen El Niño en wereldtemperatuur, projecteerde voor 2027 grofweg 1,74 graad boven pre-industrieel, met een ruime onzekerheidsmarge, en een kans van ongeveer 96 procent dat 2027 het warmste jaar tot dan wordt. Dat is een modelprojectie, geen unanieme vaststelling van alle klimaatwetenschappers, en het stukje veruit is een duiding, geen meetgegeven. src:2589
Kustecosystemen en koolstof
De stelling dat mangrovebossen en vergelijkbare kustecosystemen per hectare veel koolstof kunnen vasthouden, en vaak meer dan veel landbossen, wordt breed gedragen in de literatuur over blauwe koolstof. Wereldwijd is hun oppervlakte echter klein, waardoor hun aandeel in de totale koolstofopslag beperkt blijft. Johnson zegt zelf al dat herplanten van mangrove niet helemaal zo eenvoudig is als het klinkt, maar ook niet heel ver daarvan af.
AI, datacenters en fossiele winning
Johnson zegt dat de geplande uitbouw van AI de uitstoot van de elektriciteitssector met 20 tot 30 procent zou verhogen, en dat de slimste AI-modellen aan fossiele bedrijven worden verkocht. Zij verwijst naar journalist Emily Atkin van de nieuwsbrief Heated: de uitstoot zou 3 tot 13 keer erger zijn dan die van de datacenters alleen, vanwege extra winning.
Het tweede cijfer sluit aan bij een peerreviewed modelstudie in npj Climate Action, waarover Heated berichtte. Volgens die studie kunnen de zogeheten enabled emissions van AI-productiviteit in de fossiele sector 3,3 tot 13,3 keer zo hoog uitvallen als de door het Internationaal Energieagentschap geschatte uitstoot van AI-datacenters in 2025. Het is een modelberekening onder aannames, geen meting van al gerealiseerde uitstoot. src:2591 src:2592 De afzonderlijke claim van 20 tot 30 procent extra uitstoot in de elektriciteitssector bij de al geplande AI-uitbouw is in deze ronde niet in dezelfde bronnen teruggevonden.
Wat verder openblijft
Niet zelf geverifieerd zijn onder meer Johnsons opmerking dat ongeveer 2 procent van de persberichten van politici tegenwoordig klimaat noemt, haar verwijzing naar peilingen van Yale en George Mason over klimaatontkenning onder vooral witte Amerikaanse mannen, en de stelling dat Texas en Iowa de meeste wind- en zonne-energie van alle Amerikaanse staten hebben. Die laatste formulering is waarschijnlijk te grof: Texas voert vaak de lijst aan bij geïnstalleerd vermogen, Iowa scoort hoog bij het aandeel wind in de stroommix, maar voor zon is Californië gewoonlijk relevanter. Dat is hier niet in een actuele statistiektabel nagelopen.
Uitspraken over climate hushing, het terugdraaien van belastingkortingen uit de Inflation Reduction Act, de politieke ruimte voor klimaat, of de wenselijkheid van meer aandacht bij politici als Zohran Mamdani, blijven standpunten uit het gesprek. Hetzelfde geldt voor de waarschuwing van de presentator voor eco-fascisme, waarop Johnson terughoudender reageert en vooral wijst op mogelijke steun voor schone energie aan conservatieve zijde, bijvoorbeeld via energieonafhankelijkheid.
