Oorsprong van COVID-19 gebaseerd op computer modellering en Vaccin ontwerp

14-6-2026

Presentatie van dr. Nikolai Petrovsky over de oorsprong van COVID-19 op basis van computermodellering en vaccinontwerp.

Achtergrond en vaccinontwerp: Dr. Petrovsky en zijn team raakten onbedoeld betrokken bij het herkomstonderzoek toen zij in januari 2020 de genetische sequentie van het virus analyseerden om een vaccin te ontwikkelen. Het virus vertoonde circa 80% gelijkenis met het oorspronkelijke SARS-virus. Om hun vaccin stabiel en effectief te maken, besloten ze een specifieke structuur — de furine-knipplaats — volledig te verwijderen en deze te herstellen naar de oorspronkelijke SARS-sequentie. Dit resulteerde in een succesvol vaccin.
Het mysterie van de furine-knipplaats: De aanwezigheid van de furine-knipplaats in SARS-CoV-2 was een grote verrassing. Petrovsky legt uit dat een virus zo'n nieuwe functie niet zomaar opeenvolgend via toevallige puntmutaties (aminozuur voor aminozuur) kan ontwikkelen, omdat de rna-code niet 'weet' waar ze naartoe moet muteren. Het had dus moeten ontstaan via recombinatie met een ander, nauw verwant coronavirus dat al exact dezelfde knipplaats bezat. Zo’n nauw verwant donorvirus is echter nooit in de natuur gevonden. Wel sluit dit aan bij plannen uit een eerdere DARPA-subsubsidieaanvraag van de EcoHealth Alliance, waarin exact werd voorgesteld om spike-eiwitten tussen coronavirussen uit te wisselen en er furine-knipplaatsen in te bouwen.
Computermodellering en receptorbinding: Met behulp van kunstmatige intelligentie en supercomputers modelleerde het team de driedimensionale structuur van het spike-eiwit en de ACE2-receptoren van een groot aantal diersoorten. De hypothese was simpel: als het virus uit de natuur komt, zou het optimaal moeten binden aan de receptor van het oorspronkelijke gastheer- of tussenzoogdier.
Pre-adaptatie aan de mens: De resultaten toonden aan dat het virus van alle geteste soorten veruit het krachtigst en meest optimaal bond aan de menselijke ACE2-receptor. Dit is evolutionair gezien zeer ongebruikelijk voor een virus dat net de overstap naar de mens zou hebben gemaakt; het was vanaf de allereerste infecties al perfect aangepast aan de mens. Zowel Chinese als Amerikaanse laboratoria hebben deze computationele data later fysiek bevestigd.
Uitsluiting van vleermuizen en pangolins als directe bron: Op basis van de computermodellen bleek de ACE2-receptor van vleermuizen genetisch gezien op een enorme afstand van de mens te staan. SARS-CoV-2 bond dan ook niet aan de vleermuisreceptor, wat de theorie ontkracht dat een vleermuis in Wuhan direct een mens heeft besmet. Ook de pangolin (schubdier) werd uitgesloten. Hoewel het Pangolin-coronavirus een spike-eiwit heeft dat erg lijkt op dat van SARS-CoV-2, verschilt de rest van het virusgenoom te sterk om de directe bron te zijn. Dit suggereert hooguit dat het specifieke stukje rna van het pangolin-spike-eiwit kunstmatig in een andere coronavirus-backbone zou kunnen zijn geplaatst. Daarnaast bleken er uit marktstudies in Wuhan destijds helemaal geen pangolins of vleermuizen op de markten aanwezig te zijn.
Ongebruikelijke genetische codons: In de Q&A-sessie wordt opgemerkt dat de rna-codons (de genetische code voor de aminozuren) in de furine-knipplaats zeer ongebruikelijk zijn voor coronavirussen. Er worden achter elkaar twee specifieke codons gebruikt die in de natuur nauwelijks bij deze virussen voorkomen, maar die door menselijke onderzoekers in laboratoria juist zeer frequent worden gebruikt bij het invoegen van genetisch materiaal.
Conclusie: Hoewel dr. Petrovsky benadrukt dat de natuur in theorie alles kan creëren en een opeenstapeling van toevalligheden nooit 100% uit te sluiten is, stelt hij dat de combinatie van al deze ongewone factoren — de pre-adaptatie aan de mens, de onverklaarbare furine-knipplaats en de specifieke laboratorium-achtige codons — dwingt tot kritische wetenschappelijke vragen over een mogelijke kunstmatige of laboratoriumoorsprong.